سلامت نسل ها

حسد

Rate this post
Rate this post

۱- امام صادق علیه السلام:

 

  قالَ لُقمانُ لاِبنِه ِ: …. وَ لِلْحَاسِد ثَلَاثُ عَلَامَاتٍ یَغْتَابُ إِذَا غَابَ وَ یَتَمَلَّقُ إِذَا شَهِدَ وَ یَشْمَتُ بِالْمُصِیبَه

 

لقمان به فرزندش گفت: حسود را سه نشانه است: پشت سر غیبت مى کند، روبه رو تملّق مى گوید و از گرفتارى دیگران شاد مى شود.

 

خصال ص ۱۲۱


۲- امام على علیه السلام:

 

اَلحَسَدُ عَیبٌ فاضِحٌ وَشُحٌّ فادِحٌ لایَشفى صاحِبَهُ إِلاّ بُلوغُ آمالِهِ فیمَن یَحسِدُهُ؛

 

حسادت عیبى رسوا و بخلى سهمگین است و حسود تا به آرزوى خود درباره محسودش نرسد آرام نمى گیرد.

 

غررالحکم و دررالکلم ص ۱۲۸ ، ح ۲۲۲۹


۳- امام على علیه السلام:

 

اَلحَسودُ سَریعُ الوَثبَهِ، بَطى ءُ العَطفَهِ؛

 

حسود زود خشمگین مى شود و دیر کینه از دلش مى رود.

 

بحارالأنوار(ط-بیروت) ج ۷۰، ص۲۵۶، ح۲۹


۴- امام على علیه السلام:

 

 الْحَسَدُ لَا یَجْلِبُ إِلَّا مَضَرَّهً وَ غَیْظاً یُوهِنُ قَلْبَکَ وَ یُمْرِضُ جِسْمَک‏

 

حسادت نتیجه اى جز زیان و ناراحتى که دلت را سست و تنت را بیمار مى گرداند به بار نمى آورد.

 

بحارالأنوار(ط-بیروت) ج ۷۰، ص۲۵۶، ح۲۹


۵- امام صادق علیه السلام:

 

یَقُولُ إِبْلِیسُ لِجُنُودِهِ أَلْقُوا بَیْنَهُمُ الْحَسَدَ وَ الْبَغْیَ فَإِنَّهُمَا یَعْدِلَانِ عِنْدَ اللَّهِ الشِّرْک‏

 

شیطان به سپاهیانش مى گوید: میان مردم حسد و تجاوزگرى بیاندازید چون این دو، نزد خدا برابر با شرک است.

 

کافى(ط-الاسلامیه) ج ۲ ، ص ۳۲۷، ح ۲


۶- امام صادق علیه السلام:

 

اَلنَّصیحَهُ مِنَ الحاسِدِ مُحالٌ؛

 

نصیحت و خیرخواهى از حسود محال است.

 

من لا یحضره الفقیه ج ۴ ، ص ۵۸ ، ح ۵۰۹۲ – خصال ص ۲۶۹


۷- پیامبر صلى الله علیه و آله:

 

اِستَعینوا عَلى قَضاءِ حَوائِجِکُم بِالکِتمانِ، فَإِنَّ کُلَّ ذى نِعمَهٍ مَحسودٌ؛

 

در برآوردن نیازهاى خود از پنهان کارى کمک بگیرید، زیرا هر صاحب نعمتى مورد حسد واقع مى شود.

 

شرح نهج البلاغه(ابن ابی الحدید) ج ۱ ، ص ۳۱۶


۸- پیامبر صلى الله علیه و آله:

 

 إِیَّاکُمْ وَ الْحَسَدَ فَإِنَّهُ یَأْکُلُ الْحَسَنَاتِ کَمَا تَأْکُلُ النَّارُ الْحَطَب‏

 

از حسادت بپرهیزید، زیرا حسد نیکى ها را مى خورد چنان که آتش هیزم را مى خورد.

 

جامع الأخبار(شعیری) ص ۱۵۹


۹- امام على علیه السلام:

 

لِلّهِ دَرُّ الحَسَدِ ما اَعدَلَهُ ! بَداَ بِصاحِبِهِ فَقَتلَهُ؛

 

آفرین بر حسادت ! چه عدالت پیشه است ! پیش از همه صاحب خود را مى کشد.

 

شرح نهج البلاغه(ابن ابی الحدید) ج ۱ ، ص ۳۱۶ – ارشاد القلوب(دیلمی) ج ۱ ، ص ۱۲۹


۱۰- امام صادق علیه السلام:

 

سِتَّهٌ لا تَکونُ فِى مُؤمِنِ : اَلعُسرُ وَ النَّکَدُ وَ الحَسَدُ وَ اللَّجاجَهُ وَ الکَذِبُ وَ البَغىُ؛

 

شش (صفت) در مؤمن نیست: سخت گیرى، بى خیرى، حسادت، لجاجت، دروغگویى و تجاوز.

 

تحف العقول ص ۳۷۷


۱۱- امام على علیه السلام:

 

اَلحَسَدُ یُضنِى الجَسَدَ ؛

 

حسد، بدن را فرسوده و علیل مى کند.

 

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص ۳۰۱ ، ح ۶۸۳۳


۱۲- امام على علیه السلام:

 

 الثَّنَاءُ بِأَکْثَرَ مِنَ الِاسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ وَ التَّقْصِیرُ عَنِ الِاسْتِحْقَاقِ عِیٌّ أَوْ حَسَد

 

تعریف بیش از استحقاق، چاپلوسى و کمتر از استحقاق، از ناتوانى در سخن و یا حسد است.

 

نهج البلاغه(صبحی صالح) ص ۵۳۵ ، ح ۳۴۷


۱۳- امام صادق علیه السلام:

 

إِنَّ المُؤمِنَ یَغبِطُ وَ لا یَحسُدُ وَ المُنافِقُ یَحسُدُ وَ لا یَغبِطُ؛

 

مؤمن غبطه مى خورد و حسادت نمى ورزد، منافق حسادت مى ورزد و غبطه نمى خورد.

 

(غبطه آن است که آرزو کنى آنچه دیگرى دارد، داشته باشى بدون اینکه آرزوى نابودى نعمت دیگرى را داشته باشى و حسد آن است که بخواهى نعمتى را که دیگرى دارد، نداشته باشد).

 

کافى(ط-الاسلامیه) ج ۲ ، ص ۳۰۷، ح ۷


۱۴- پیامبر صلى الله علیه و آله:

 

 رَأَى مُوسَى علیه السلام رَجُلًا عِنْدَ الْعَرْشِ فَغَبَطَهُ بِمَکَانِهِ فَسَأَلَ عَنْهُ فَقَالَ کَانَ لَا یَحْسُدُ النَّاسَ عَلى‏ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِه‏

 

حضرت موسى علیه السلام مردى را نزد عرش دید و به جایگاه او غبطه خورد و در مورد او سؤال کرد. به او گفته شد که او به آنچه خداوند از فضل خود به مردم داده است حسد نمى برد.

 

روضه الواعظین(ط-القدیمه) ص ۴۲۴


۱۵- امام على علیه السلام:

 

 الْحِرْصُ وَ الْکِبْرُ وَ الْحَسَدُ دَوَاعٍ إِلَى التَّقَحُّمِ فِی الذُّنُوب‏

 

حرص و تکبّر و حسادت، انگیزه هاى فرورفتن در گناهانند.

 

نهج البلاغه(صبحی صالح) ص ۵۴۱ ، ح ۳۷۷


۱۶- امام حسن عسکری علیه السلام:

 

التَّواضُعُ نِعمَهٌ لا یُحسَدُ عَلیها؛

تواضع و فروتنی نعمتی است که بر آن حسد نبرند.

 

تحف العقول ص۴۸۹


۱۷- امام صادق علیه السلام:

 

اِنَّ صاحِبَ الدّینِ فَکَّرَ فَـعَـلَـتهُ السَّکینَهُ وَ استَـکانَ فَـتَواضَعَ وَ قَنِعَ فَاستَغنى وَ رَضىَ بِما اُعطىَ وَ انفَرَدَ فَکُفىَ الخوانَ وَ رَفَضَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرّا وَ خَلَعَ الدُّنیا فَتَحامَى الشُّرورَ وَ اطَّرَحَ الحَسَدَ فَظَهَرتِ المَحَبَّهُ وَ لَم یُخِفِ النّاسَ فَـلَـم یَخَفهُم وَ لَم یُذنِب اِلَیهِم فَسَلِمَ مِنهُم وَ سَخَت نَفسُهُ عَن کُلِّ شَى‏ءٍ ففازَ وَ استَکمَلَ الفَضلَ وَ اَبصَرَ العافیَهَ فَاَمِنَ النَّدامَهَ؛

آدم دین‏دار چون مى ‏اندیشد، آرامش بر جان او حاکم است. چون خضوع مى‏ کند متواضع است. چون قناعت مى‏ کند، بى‏ نیاز است. به آنچه داده شده خشنود است. چون تنهایى را برگزیده از دوستان بى ‏نیاز است. چون هوا و هوس را رها کرده آزاد است. چون دنیا را فرو گذارده از بدى‏ ها و گزندهاى آن در امان است. چون حسادت را دور افکنده محبتش آشکار است.مردم را نمى ‏ترساند پس از آنان نمى‏ هراسد و به آنان تجاوز نمى‏ کند پس از گزندشان در امان است. به هیچ چیز دل نمى‏ بندد پس به رستگارى و کمال فضیلت دست مى ‏یابد و عافیت را به دیده بصیرت مى‏ نگرد پس کارش به پشیمانى نمى‏  کشد.

امالى (مفید) ص ۵۲، ح ۱۴


۱۸-پیامبر صلى الله علیه و آله:

 

 أَ لَا أُخْبِرُکُمْ بِأَبْعَدِکُمْ مِنِّی شَبَهاً قَالُوا بَلَى یَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الْفَاحِشُ الْمُتَفَحِّشُ الْبَذِی‏ءُ الْبَخِیلُ الْمُخْتَالُ الْحَقُودُ الْحَسُودُ الْقَاسِی الْقَلْبِ الْبَعِیدُ مِنْ کُلِّ خَیْرٍ یُرْجَى غَیْرُ الْمَأْمُونِ مِنْ کُلِّ شَرٍّ یُتَّقَى.

آیا شما را از کم شباهت‏ترینتان به خودم آگاه نسازم؟ عرض کردند: چرا، اى رسول خدا! فرمودند: زشتگوىِ بى آبروىِ بى شرم، بخیل، متکبر، کینه توز، حسود، سنگدل، کسى که هیچ امیدى به خیرش و امانى از شرش نیست.

کافى(ط-الاسلامیه) ج ۲، ص ۲۹۱، ح ۹


۱۹- امام صادق علیه السلام:

 

 إِیَّاکُمْ أَنْ یَحْسُدَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً فَإِنَّ الْکُفْرَ أَصْلُهُ الْحَسَد

 

از حسـد ورزى به یکـدیگـر بپـرهیزیـد، زیـرا ریشه کفـر، حسـد است.

 

کافی(ط-الاسلامیه) ج ۸، ص ۸ – تحف العقول ص ۳۱۵


۲۰- امام صادق علیه السلام:

 

اصولُ الکُفرِ ثَلاثَهٌ الحِرصُ وَ الاِستِکبارُ وَ الحَسَدُ؛

ریشه های کفر سه چیز است:حرص و بزرگ منشی نمودن و حسد ورزیدن.

 

کافی(ط-الاسلامیه) ج ۲ ، ص ۲۸۹ ، ح ۱- امالی(صدوق) ص ۴۱۹ ، ح ۷ – خصال ص ۹۰ ، ح ۲۸


۲۱- امام صادق علیه السلام:

 

آفَهُ الدِّینِ الحَسَدُ وَ العُجبُ وَ الفَخرُ؛

آفت دینداری حسد و خودبینی و فخر فروشی است.

 

کافی(ط-الاسلامیه) ج۲ ، ص ۳۰۷ ، ح ۵


منبع : شهید آوینی old.aviny.com

احادیث این بخش با توجه به منابع ذکر شده در نرم افزار “جامع الاحادیث نور” بازبینی شده اند.


نظر بدید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

در حال بارگذاری